Narodziny złotego
Spis treści
Rys historyczny
Historia naszej waluty sięga przełomu średniowiecza i czasów nowożytnych. “Złotym” nazywano wówczas wszystkie monety wykonane ze złota. Najczęściej były to floreny lub dukaty pozyskiwane dzięki handlowi z innymi państwami. Popularną monetą w Polsce był węgierski dukat o wadze ok. 3,6 g, zwany czerwonym złotym (z powodu charakterystycznej barwy nadanej przez domieszkę miedzi).
Na sejmie w Piotrkowie w 1496 r. (a więc za panowania Jana I Olbrachta) ustalono, że cena jednego florena będzie wynosić “na wieczne czasy” 30 groszy, jednak już po kilku latach płacono za niego 32 grosze. Szczególnie ważną datą w historii naszej waluty jest rok 1528 (Zygmunt I Stary). Wtedy w ordynacji menniczej (określającej ile monet można wyprodukować z określonej ilości kruszcu) pojawił się oficjalnie “złoty polski”. Do końca XVIII w. nie miał jednak postaci monet czy banknotów. Był jednostką obrachunkową zawsze równą 30 groszom, czyli służył do rozliczania transakcji. Złotym polskim posługiwano się, aby uprościć obliczenia związane z prowadzeniem ksiąg rachunkowych, poborem podatków lub wypłatą żołdu dla wojska. Dopiero w drugiej połowie XVII w. pojawiły się monety o nominale 30 groszy (Tymfy, za panowania Jana II Kazimierza Wazy), czyli równe jednemu złotemu, chociaż były już bite ze srebra.
Więcej w GumP. 43 oraz WCN50 60.